June 2017 – SKC

 

 இளிச்சவாயன்

 

ஏழை இடையன் இளிச்ச வாயனை

வாழும் உலகில் வணங்குதல் நன்றென

ஆழி நாயகனை அடையும் வழியாய் நிலை

தாழாது இருக்கத் தந்தார் இடைக்காடர்.

 

ஏழை – இராமன் ( அரச போகம் இருந்தும் காட்டில் திரிந்தால் ), இடையன் – கண்ணன்

இளிச்சவாயன் _ நரசிம்மன்.


 

 

வள்ளிக் கணவன்

 

உள்ளிருக்கும் அரவை ஒருநாளும் தேடாது வெறும்

கல்லிருக்கும் அரவை கானகத்தில் தேடிப் பின்

தள்ளி அவற்றைத் தன் மனந் தெளிந்து

வள்ளிக் கணவனை வணங்கி யவனடி

பள்ளியே கொண்டார் பாம்புப் பிடாரன்.

 


 

சுட்ட பழம்

பழம் உதிர் சோலை வாழ் பழம் பெறா பாலன் அக்

கிழம் பெறக் கனிந்து பழம் உதிர்த்த பாங்கை

உளம் நினைந்து நானும் தொழும் வேளை தானே.

 


 

 

 நல்வேல் காக்க

 

இச்சையும் கிரியையும் இணை இரு மாதராய்

அச்சிறு முருகன் அணைத்த கோலமும்

அச்சமர் காணவே அன்னையும் அங்கு

மெச்சியே தந்த மேலாம் ஞான வேலும்

இச்சகம் தன்னில் என்றும் உடன் அருளி

நிச்சயம் நம்மை நின்றங்கு காக்கும்.

 


 

மருதாசலம்

 

இரு தாரம் உனக்கு இணையாய் கொண்டும்

ஒரு நாளும் மனம் உழலாது இங்கு

வருமடியார் தம் வாடுதல் போக்கும்

மருதாசலனே ! மனம் கனிந் தருள்வாய்.


 

பிச்சைக்காரன்

 

அன்புப் பிச்சை அன்னை தந்தையிடம்

பண்பு பிச்சை பணிவாய் குருவிடம்

இன்பப் பிச்சை இல்லாள் முன்னே

பின்போ பிச்சை பிள்ளைவரம் வேண்டி

துன்பப் பிச்சை தொடர நல்லுறவென

என்புதோல் பிச்சை எமக்கருள் ஈசனே !

முன்பு நீ பிச்சைக்கு முனைந்தது ஏனோ ?

 

பிச்சை எடுத்தும் பிள்ளைப் பேறின்றி

இச்சித்து இறைவனை இறைஞ்சுவோர் இங்குண்டு.

 

இச்சை இல்லையெனில் ஏது தவம் ? ஏதுறவு ?

தச்சன் மருகனவன் தருவதில்லை தானே இங்கு.

 

பிச்சை கொண்டே பெறுதல் அறமே

இச்சை கொண்டு இன்றே மறந்தோம்

பிச்சை யின்றி பெறுதலும் இல்லை அருட்

பிச்சை எடுத்தே பெரியோர் அன்று

இச்சக முய்தார் இதுவே உண்மை.

 


 

புலித்தோலினன்

 

ஆசையும் பாசமும் அனைத்துக் குப்பையும்

நேசித்தே இங்கு நிறையச் சேமித்து

ஈசனை நாளும் இடையறா திங்கு

பூசிக்க மறந்து போனதோர் வாழ்வை

ஏசுவதன்றி வேறு ஏதும் அறிகிலனே !

 


 

பூனையும் போகரும்

 

பூனைக்கு வேதமோதி புரியா மனிதரிடை நல்

ஆனைக் கோன் தம்பிக்கு அழகாய் சிலை அமைத்து புலிப்

பாணிக்கே வித்தை பலவும் புகட்டிப் பின் தேவ

சேனைக் கோ அடியும் சேர்ந்தார் நம் போகர்.

 


 

சிவ வாக்கியர்

 

பிறக்கும் போதே பரமனை அழைத்து

செருப்புத் தைக்கும் சித்தனைச் சேர்ந்து

விருப்பமுடன் பல வித்தைகள் கற்று

சிறப்பும் கொண்டார் சிவ வாக்கியரே.


 

நடமாடும் தெய்வம்

 

நடையாய் நடந்து நானிலம் அளந்து

தடையாம் பிறவி தவிர்க்கப் பணித்து

அடையும் உலகை அன்புடன் காட்டி

புடை சூழ் மனிதர் போற்றித் தொழுதிட

கடைப் பார்வையிலே கருணை ஈந்து உய்ய

விடை தெரியாது நாம் வேண்டித் தவிக்க

சடையோன் பாதம் சரண் புகுந்தாரே.

 

 

பெரியவா ஒருவர் பின்னவர் இருவர்

சரியாய் மூவர் சங்கர மடத்தில் என்

அறியா வயதில் அமர்ந்தே அருள

தெரியா உலகை தெய்வத்தின் குரல்

புரியச் சொல்ல புண்ணியம் பெற்றேன்

 


 

ஒளித்ததும் அளித்ததும்

 

நிலந்தனில் இங்கு நீ வந்துதித்து

புலம்பிய பெண்டிரின் புடவை ஒளித்ததேன்?

விளம்புவாய் கண்ணா! விரைந்தே அங்கு

அழுத பாஞ்சாலிக்கு ஆடை கொடுக்கவோ?

 


 

குறையொன்றுமில்லை

 

குறைமதி ஏற்றான் அவன் கொடும் விடம் உண்டான்

தரை விழும் கங்கை தலை சுமந்தான்

உறைவிடம் தன்னை ஓரிடுகாடாய்க் கண்டான்

அரையினில் புலித்தோல் ஆடை அணிந்தான்

இரந்தே உண்டு இன்பம் கொண்டான்

நிறை அவை யாவும் நீரே கொள்வீரென

குறைகளைக் கொண்டான் கொஞ்சும் உமைநாதன்.

 

 


 

குறையொன்று உண்டு

 

ஆடிய பாதம் ஆனந்தமாய் இன்றி

வாடிய குளிரால் வந்ததே அறிவாய்.

 

ஒடுக்கும் குளிரை உடனே நீக்க

அடுப்பின் கனலாய் அமைந்தது அக்கண்ணே.


 

விட்ட குறை

 

மதி உடையோனவன் தலை மதியொன் றெதற்கு

விதியின் விளைவால் வேண்டி அணிந்தான்


 

தொட்ட குறை

 

இருபிள்ளை பெற்றான் இல்லை குறையென்றாய்

சரி நூறு பெற்றும் சகுனியின் சதியால்

ஒரு பயனும் இன்றி உயிர் துறக்க கண்டு

திருத ராட்டிரன் திகைத்த தறியாயோ?

 


 

அரிதாரம்

 

இருதாரம் கொண்ட இன்னல் தெரியாது

அரிதார முகமாய் அமர்ந்தான் அச்சிவன்.


 

பாவம் பரமசிவம்

 

ஈவதற்கு பழமொன்று எடுத்து வர நாரதரும்

தாவியதைப் பெறவே தன்னையொரு பிள்ளை சுற்ற பழநி

போவதற்கு சண்டையிட்டு புறப்பட ஒரு பிள்ளை இனி

ஆவதொன் றில்லை யென அமர்ந்தானே அங்கு

பாவமந்த பரமசிவன்.


 

செயல் மறந்த சிவன்

 

அவளுமே அப்பன் வீடு அவசியம் செல்வேனென்றே

சிவனிடம் செப்பியிருக்க செயல் மறந்தான்

சிவனு மன்று.


 

 நொந்த சிவன்

 

தலையில் ஒரு பெண் தலைவலியாய் அமர மயில்

அலையும் மகனங்கு மலைமீதே ஏற

அலைந்து தன் அன்னை போல்

ஆங்கொருவன் பெண் தேட மலைமகள் தன் பங்காய்

மறுபாதி இடம் கொள்ள இலை நிம்மதி என்றே

இருந்தான் எம் சிவன்.

 


 

அமுதூட்டிய அன்னை

 

தாய்ப் பாலோடு தமிழ்ப் பாலூட்டி

வாய்த்தான் என் சேயென வரும் சிறுநகை கண்டுன் தோள்

சாய்ப்பால் நானும் சற்றே உறங்கும்

வாய்ப்பிங் கெனக்கு வந்ததும் நல் வரமே.

 


 

உருவாய் அழிவாய்

 

உருவாக்கும் தன் இழை உள்ளிழுக்கும் சிலந்தி போல்

விரிவாக்கும் தன் திரை விழுங்கும் வெண்கடலும் போல்

கருவாக்கும் இவ் வுலகை காலமதன் இறுதியில்

அருவாக்கி அழித்திடும் ஆதி மூல சோதியும்

எருவாக்கி ஞானமும் என்னுள் இருத்துமே.

 


 

உறங்காப் புளி

மெல்லணையில் உறங்கிய மைதிலி நாயகன் கானகக்

கல்லணையில் உறங்கும் காட்சியைக் கண்டு

வில்லணிந்த இளவலும் வேதனை கொண்டு

நில்லென உறக்கம் நிறுத்தியே அங்கு

உள்ளம் ஒருங்கிணைத்து உறங்காப் புளியானான்.


 

கச்சியே இச்சகம்

உச்சி மேல் கூரையில்லை ஓரிடமும் சொந்தமில்லை

மெச்சுமோர் வாழ்வு மில்லை மேதினியில் பெருந்தொல்லை

எச்சமாய் இருந்துண்டு ஏதும் பயனில்லை

கச்சியம் பதியுறை காமாக்ஷி அன்னையும்

நிச்சயம் அருள்தர நினைப்பதன்றி வேறில்லை.


 

முக உரை

 

நான்முகனை நாரணனும் நாபியிலே தான் ஏந்த

தான்முகமாய் நான்முகனும் தானியங்கி வானமர

ஊன்முகமும் கொண்டு மனம் ஒரு முகமாய் நிறுத்தி

யான் முகமாய் வேண்டுவனே நான்முகனின் நாயகியை.

 


 

அவலும் கீரையும்

 

மூடிய பானையில் முன்னர் வெண்ணை

தேடித் திருடி திளைத்து மகிழ்ந்தான்

வாடிய குசேலர் வருத்தம் உணர்ந்து உடன்

கூடியும் அவர் கொணர் அவலும் உண்டான் கோதை

சூடிய மாலையை சூட்டிக் கொண்டான் அடி

தேடியப் பாத்திரக் கீரையும் உண்டான் சபரி

பாடியவன் புகழ் பகிர்ந்த கனியும்

நாடியே புசித்து நற்கதி தந்தான் மறை

ஏடும் போற்றும் எந்தன் பெருமான்.


 

ஆடிய பாதம் அம்பலத்தில்

 

ஆடும் திருச் சிற்றம்பலத்தை தினம்

சாடும் நிலையும் வரவேண்டா

– ஏடும்

நன்றே சொல்லுமே நாளுமவன் புகழ்

அன்றி வேறுண்டோ ?


 

திருமழிசை கேட்ட வரம்

 

வைக்க வைகுந்தமென வரம் கேட்டு அவன் மறுக்க

உய்க்க ஒரு வரம் இன்றேல் ஊசியில் நூல் கோர்த்துத்

தைக்கவே வழி கூற திருமழிசை வேண்ட

பொய்க்கோபம் கொண்ட சிவன் பொறிநெருப்புக்

கண் திறந்தும்

வைக்கும் தலை கங்கை வெள்ளம் வரவழைக்க

மெய்க்கொரு தீங்கின்றி முன்னவர் நிற்க அவர்

உய்க்கவே வரமீந்து உளம் கனிந்தார் சிவனன்று.

 


 

புள்ளரையன்

 

புள்ளின் வாய் பிளந்தானை

புள்ளின்மேல் அமர்ந்தானை

பள்ளும் பாடி தினம் பரந்தாமனைப் பணிந்து

உள்ளுவதே அன்றி ஒரு வழியும் வேறில்லை

விள்ளுதல் இங்கு வேறுண்டோ இவ்வாழ்வில்.

 

# கண்ணன் கொக்கு வடிவில் வந்த பகாசுரன் வாய் கிழித்தான்.

 


 

 நட்ட கல்லும்

 

நட்ட கல்லைப் பற்றியே நாலு வார்த்தை சொன்னவர்

சட்டெனச் சங்கரன் சங்கடம் என்றுதான்

பட்டர்பிரான் கோதையின் பரந்தாமனைத் தொழ

விட்டு உடன் சைவமே வீர வைணவராகியே

இட்ட பெயர் மாற்றியே எழில் மணிவண்ணனை

கட்டளை இடுவதோ கச்சி உடன் நீங்கவே.


 

இதயம் ஒரு கோயில்

 

ஈசனை மனதில் எண்ணி எழில்மிகு கோயில் கண்டு

பூசனை செய்து நாளும் புண்ணியக் குடமுழுக்கு

ஆசையாய் செய்ய வேண்டி அன்னவர் நாள் குறிக்க

பூசலார் பக்தி கண்டு புரவலன் கனவில் தோன்றி

ஈசனும் வந்து சொல்ல எழுந்ததே கோயில் அங்கு

ஈசனும் உளமகிழ்ந்து ஈங்கவர் செயலதனால்

வாசமே செய்யவே வந்தது நின்றவூராம்.

 


 

கைத்தலம் பற்ற

 

அண்ணனவன் கண்டிலன் அன்னவனும் கண்டிலன்

முன்னரக் காதையில் முரண் உண்டன்றோ ?

மன்னர் அவரிருக்க மாலன் முன்வந்து

கன்னியவள் நாணக் கைத்தலம் ஈவனோ ?

முன்னுரிமை தந்தைக்கோ ? முகுந்தன் அவனுக்கோ?

அன்னவன் கரம் ஈந்தால் அலைமகள் ஏன் உடனில்லை ?

அன்னையே நீ சொல்வாய் !

 


 

ஆனித் திருமஞ்சனம்

 

நாணமுடன் ரசித்திருக்க நாயகி அன்னையவள்

தேனமர் மலருடையாள் திசை நோக்கியே அங்கு

கூனலிளம் பிறை முடித்து குறுநகை முறுவலித்து

வானவர் தாம் மகிழ வளைத்ததொரு பாதமொடு

மான்மழுவும் கொண்ட சிவன் மனமகிழ்ந்தே ஆட

தானியங்கும் உலகுமிவன் தனித்ததொரு அசைவு கண்டு

ஆனித் திருமஞ்சன அண்ணலை நான் பணிந்தேன்.

 


 

பொற்றாமரை நாயகி

 

கஞ்சமலர்க் கரையில் மிஞ்சும் எழிலுடையாள்

அஞ்சன மை கொண்டு கொஞ்சி உடனமைய

நஞ்சு உண்ட நாதன் மஞ்சனமும் கண்டு

நெஞ்சில் நிலை நிறுத்தி தஞ்சமிங்கு அடைந்தேன்.

 


 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s