May 2017 – Exchanges

 

அஞ்சுவது அஞ்சாமை

 

Rali :

அஞ்சினாள் உன்மேனி பாம்பூரக் கண்டவள்

அஞ்சினாள் நீயுரித்த யானையைக் கண்டவள்

அஞ்சினாள் ராவணன் கத்திடக் கண்டவள்

அஞ்சினாள் ஆலகாலம் நீயுண்ணக் கண்டவள்

அஞ்சினாள் ஆசையாய் நீயணைக்கப் பெண்சாதி

அஞ்சினால் ஆனந்தம் தான்.

 

 

SKC:

@ Rali:

அஞ்சன மையுடையாள் அஞ்சுவளோ அரவு கண்டு

அஞ்செழுத்து மந்திரமே அவள் நெஞ்சில் நிறைந்த பின்பு.

 

 

Pithan:

@Rali

இரண்டாம் வரி

“பாம்பூரக் கண்டவள்” என்றால் சரியாக இருக்குமா.

உங்கள் ஐந்து அஞ்சுதல்களில் முதல் இரண்டும் கடையிரண்டும் உமையைக்குறித்தால் நடுவிலுள்ளது சீதையைக் குறிப்பதாக உள்ளதோ?

தயவுகூர்ந்து விளக்கவும்.

 

 

Rali :

@Pithan:

ராவணன் கயிலை மலையைப் பெயர்க்க முயற்சி செய்யும் போது மலைமகள் அஞ்சியதாக‌ப்‌ பல தேவாரப் பாடல்களில் காணலாம்.

ஸ்வாமி தன் கட்டை விரலால் லேசாய் அழுத்த அவன் தோள் சிக்குண்டு கத்தினான்.

அந்த அலறலையும் கேட்டு தேவி அஞ்சியதாகச் சொன்னது என் கற்பனை.

 

 

Pithan:

@ராலி

மன்னிக்கவும் நான் ராமாயணத்தில் அசோக வனத்தில் ராவணன்

கத்தியதாக தவறாக புரிந்துகொண்டுவிட்டேன்.

 

 

Rali :

@SKC

Wonderful!

தேவாரத்தில்‌ பல‌ சந்தர்ப்பங்களில் ‌ம்லைமகள் அஞ்சியதாக வருகிறது.

 

 

BKR:

@Rali :

அரவத்தைக் கண்டும் அரவத்தைக்  கேட்டும்

அரவமுமிழ் ஆலமதைக் கண்டும் –

அரளுவளோ

அஞ்சா தரனோடு ஆரிருளில் ஆடும்தாய்

கொஞ்சமும் நம்பா துலகு.

 

BKR:

By the way, ஊர்பாம்பு என்பது கருதிய பொருளைத் தராது. ஊருபாம்பு என்பதுதான் சரி.

பாம்பூர என்பது மிக நன்றாகப் பொருந்தும்.

@பித்தன்

இந்த இடத்தில் அலறிடக் கண்டவள் என்பதில் வெண்பாவின் தளை சேராது.

 


 

வம்பு

 

Rali :

வம்பிழுத்தார் மாமனார் வம்பிழுத்தார் நாரதர்

வம்பிழுத்தான் ம‌ன்மதன் வம்பிழுத்தார் சுந்தரர்

வம்பிழுத்தான் ராவணன் இவ்வாறே நானுமுன்னை

வம்பிழுக்க நீவரம் தா.

 

 

BKR:

@ராலி

அழகுநீ கேட்டவரம் ஆதிசிவன் உன்னை

வழக்குரைக்க மன்றுக் கழைத்தால் –

தொழில்முடித்து

பேரக் குழந்தைமுகம்  கண்டு களிப்பதன்மேல்

நேரமதற் கேது உனக்கு?

 

 

Rali :

@BKR

சொக்கனின் வக்கீல் மனதில் எதனாலோ

அக்கறை வம்பிழுப்போர் மேல்.

 

 

BKR:

வக்கீல் சிவனுக்காய் ஆனதால் பக்தர்மேல்

அக்கறை கொள்ளல் இயல்பே

 


 

கவி மழை

 

Rali :

@Pithan, , Suresh,GRS:

வாடினோம் உங்களைக் காணாதே கோடைக்கு

ஓடினீரா ஊட்டிகொடைக் கானல்.

 

 

Pithan:

@Rali

சென்னையிலே கவிதை மழை பொழியும்போது

யாராவது ஊட்டி கொடைக் கானல் செல்வார்களா.

மழை பொழிவதைவிட மழையில் (கவிதை)

நனைவது சுகமாக உளது.

 

Rali :

@Pithan:

சென்னையில்‌ மழையில்லை.

நீங்கள்‌ கொஞ்சம் கவித் தூற்றலாவது போடக்‌கூடாதா?

 

 

Shanthi:

இது தூறலன்று; கவிதைச் சாரல்; எங்கு சென்றாலும் அடிக்கும்!

 

 

Rali :

@Shanthi, Pithan மற்றும் தமிழின்பன்பர்களுக்கு:

 

தூறலும் சாரலும் கொஞ்சம் மரபு

மீறலும் சார்தலும் செய்தே கவிதை

தீரலின்றிப் பார்த்திடல் செய்வீர்.

 

 

BKR:

@Rali :

கவித்தூற்றல் வேண்டினைநீ கற்றதமிழ் கொண்டு

கவிபாடித் தூற்றல் அழகோ

– பவவினைக்குக்

மாற்றாகி நின்றதோர் மாதேவன் மாண்பினையே

போற்றிக் கவிபுனைவோம் நாம்.

 

 

Pithan:

 

காற்றுள்ளபோதே தூற்றிக்கொள்கிறேன்

ஆற்றிலும் நீரில்லை ஊற்றிலும் நீரில்லை

போற்றிப் புகழ்ந்திட பாரோர் நெஞ்சிலும் நீரில்லை

தேற்ற மனமின்றி  தவிக்கும் மாதர் கண்களிலோ

ஊற்றாக வெள்ளம் தேற்றி அணைத்திட தேடியும் யாருமில்லை

நற்கருணை நமச்சிவாயம் நல்லருள் புரியட்டும்.

 

 

 

Rali :

போற்றுதற்கோ தூற்றுதற்கோ ஆண்டவனை எண்ணுதல்

மாற்றுமே நம்வாழ்வை நன்றே.

 


 

[வானமென்னும்] குடைக்குள் [வாராதோ] மழை

 

Pithan:

தண்ணீரை வேண்டி கண்ணீர் வடிக்கிறோம்

முன்பென் பாட்டனாரதை ஆற்றில் கண்டார்

என்றுமென் தந்தையதை கிணற்றில் கண்டார்

இன்றுநானதை குழாயில் காண்கிறேன்

என்னுடைய குழந்தைகள் குடுவையில் காண்கின்றனர்

பின்னாள் சந்ததியரதை பார்ப்பது எத்திரையில்.

 

 

Rali :

@Pithan:

 

தண்ணீர் பெருகிட ஈசனை வேண்டுவோம்

வெண்ணீ  ரணிவான் சரண்.

 

 

SKC:

@Pithan:

 

நீரின்றி அமையாது உலகு

நீ(வி)ரின்றி அமையாது கவிதை.

 

SKC:

வேக வதியெனும்  வைகை இறங்கிய

நாகப் படுக்கைகொள் நாரணன் எங்களின்

தாகமதைத் தீர்ப்பான் தினம்.

 

 

SKC:

விழாத மழை தந்த வேதனையால் இங்கு

குழாயில் நீரும் கொள்வதும் போனதால்

எழாது துயில் கொண்ட இறையோனாம் அத்

துழாய் அணிவோனை துதித்திருப்போமே !

 

SKC::

நீரின்றி இங்கு நித்தம் யாம் தவிக்கப் பால்

நீரைக் கடலாக்கி நீண்டங்கு கிடந்த

காரிருள் தோன்றல் கண்ணன் அவன்தன்

பேரருள் வேண்டிப் பெய்யாத மழையைத்

தாரும் என்றவன் தாள் பணிந்தேனே !

 

SKC:

மேகத்திற்கு தாகமுண்டு மேதினியில் சொல்வதுண்டு

ஆகட்டும் அதற்காக அத்தனை நீரையும்

ஏகமாய்ப் பருகி எமைத் தவிக்க விட்டு

காகமது கொள்ளும் கண்ணீரளவு நீர் எம்

தாகம் தணிக்கத் தருவதும் தகுமோ !

நாகம் அணிந்தோனே நம்மைக் காத்திங்கு

மேகத்தைப் பிளந்து மழை தந்தருள

வேகமாய்ப் பணிதல் வேண்டும் இவ்வேளை.

 

Rali:

@ SKC:

மழைவேண்டும் நின்கவியின் செந்தமிழ்ச் சந்தம்

இழுத்துவரும் இன்றே மழை.

 

 

 

Pithan:

வாடிநின்ற பயிரைக்கண்டு வாடினார் வள்ளலார்

ஆடிநின்ற தேரதனை முல்லைக்களித்தான் பாரிவள்ளல்

கூடிச்சென்ற மக்களுக்கு மரங்கள் நட்டான் மாமன்னன்

மாடிவீடு கட்டிடவே மரங்களை யழித்தான் மாமனிதன்

வாடிநீ வதங்கினாலும் வந்திடுமோ நீருனக்கு?

 

 

VKR:

உழவருக்கு இரங்கல்

–——-–———-

பொய்யா மழையேன் பொய்வளையே சொல்வாயோ

உய்யா தினிமேல் ஓராண்டும் காய்வோமோ

– நல்லாரே

இல்லையோ நானிலத்தில் அதுகாரும்

எல்லோர்க்கும் பொய்க்குமோ மழை.

 

 

Rali :

பொல்லார் ஒருவுண்மை சொல்லார் மறைநெறி

நில்லார் இரக்கமே இல்லார் ஒருவருமே

நல்லார் எனும்படி இல்லார் மனிதர்கள்

எல்லார் குணங்கண்டு வல்லான் சினங்கொண்டு

எல்லார் பொருட்டென்றே தொல்லாம் உலகினில்

எல்லார்க்கும் பொய்த்தான் மழை.

 

 

SKC::

@VKR:

அழையா திங்கு மழைதான் வருமோ ?

பிழை நம்மீதே விழைவோம் நாமே

குழை செவியோனை அழைத்தே இங்கு மனம்

உழைதல் நீங்கி மழைதான் பெறுவோம்.

உழைதல் – துயருறுதல்

 

 

Rali :

@SKC:

வருணா சிறிதே கருணை பொழியும்

தருணம் இதுவே பொழி.

 

 

SKC:

வானம் பார்த்து வாடி இருந்து

தானாய் மழைவரத் தவித்து நின்றதைக்

– காணாது வெறும்

காற்றுடன் கலந்து காணுமத் தூறல்

மாற்றுமோ நம் துயர்தான்.

 


 

திரும்பிய திருமால்

 

 

BKR:

மாதிலொரு பாதியவன் பேதமிலாச் சோதியவன்

ஆதியுமாம் மீதியுமாம் போதனவன் –

வேதமெலாம்

ஈதெனவே ஓதவொணான் பேதையையும் ஆதரித்துக்

காதலினால் கைதுசெய்த நாதன்.

 

 

Rali:

பாதியில் உன்கோயில் நோக்கித் திரும்பினாய்

சேதியென்ன சொல்லுவாய் கள்ளழகா நீயுமுன்

சாதிசனம் சேரும்முன் சொக்கர் மதுரையில்

பாதிநீயே என்றுனது தங்கையை கைபிடித்தார்

ஏதிது அநியாயம் என்றா.

 

 

SKC:

தெய்வத் திருமணம் தென்மதுரை காண

ஐவரைக் காத்த அரங்கன் வருகையால்

சைவமும் வைணவமும் சமமாய்த் தழைத்ததுவே.

 

 

SKC:

சூடிக் கொடுத்தவள் தோள் மாலை சுமந்து

ஆடிக் களித்து வந்த அழகா நீயிங்கு

கூடிக் களிக்காது கோபமாய் செல்ல

வாடிக் கிடக்குமோ உன் தங்கை வதனம் ?

 

 

BKR:

@SKC:

நீர்வார்த்துத் தங்கைகரம் ஈசன்பால் சேர்த்துமணம்

நாரணன் தானே நடத்திவைத்தான்

– ஊராரோ

அண்ணனவன் இல்லாத கல்யாணம் என்றுரைத்தார்

உண்மை உரைத்திடுவேன்  நான்.

 

 

தங்கைமணம் கண்டபின்னர் தன்னூருக் கேகியமால்

மங்கைக்காய் மேலும்சீர் கொண்டுவர –

அங்கோர்

உதரம் பருத்தவன்கை பட்டுநதி பொங்கக்

குதிரை திரும்பியதே உண்மை.

 

 

SKC:

@BKR:

இரு காதை இங்குண்டு எது உண்மை ஆரறிவார் ?

மறுக்காது உன் கூற்றும் மகிழ்வோடு ஏற்றேன் நான்

ஒருக்காலது உண்மையெனில் உடன் மாலும் திருமணத்தில்

இருக்காமல் போனதேன் இந்நாளில் நீ பகர்வாய்.

 

 

BKR:

@SKC

மாலவன் இல்லாத  கல்யாணக் காட்சியும்

ஆலயத்தில் காணாத தேன்?

 

 

SKC:

@BKR:

 

சிலையுண்டு கோவிலில் சேர்த்து வைக்கும் கோலமதில்

இலையவனும் திருமணத்தில் இந்நாளில் காரணமும்

சொல இங்கு யாருளர் ? சொன்னால் நானறிவேன்.

 

 

SKC:

@BKR:

இந்நாள் நதி நீரில்லை இருந்து விருந்துண்டு

தன்னால் இயன்ற சீர் தங்கைக் காங்கீந்து

பின்னால் தன் குடிலும் போவதே முறையன்றோ ?

சொன்னாரோ ஈசனவள் சோதரன் தனை நிறுத்தி நீ

சொன்னால் நான் கொள்வேன் சொல்வாய் என் நண்பா !

 

 

BKR:

இல்லா  நிகழ்வென்றால் எல்லோரும் காணஅதைக்

கல்லில் வடிப்பாரோ கூறு.

 

 

SKC:

@BKR:

கல்லிலே வடிப்பது உண்டு கற்பனைக்கு மேனி தந்து கவி

சொல்லிலே புனைந்து சொல்வதும் இங்கு உண்டு

மல்லிகை நாயகியே மறுபடியும் வந்து

சொல்லித் தீர்த்தலும் சுவையாம் நன்று.

 

 

BKR:

@SKC

அண்ணலுக்கும் கண்ணனுக்கும்  ஆதரவாய் வாதிடநான்

பண்ணிய கற்பனையே என்கவிதை –

எண்ணவில்லை

சத்தியமாய்க் கேள்விமேல் கேள்வியாய் நீயிதற்கு

இத்தனைப்பா தந்திடுவாய் என்று.

 

 

SKC:

@BKR

 

கேள்வியில் பிறக்குமிங்கு கிடைக்காத ஞானமென்று

கேள்விப்பட்ட பின்பு கேட்டேன் பல கேள்வி இங்கு

தாள் பணிந்து சங்கரனைத் தான் வேண்டி நானுமிந்

நாளதனில் கேட்பேன் நல்லதோர் ஞானமிங்கு.

 

 

Rali :

ஆயிரம் ஆண்டுமுன் தோன்றி சிவபிரான்

கோயிலுக்குள் செல்லாதீர் என்றவர் சீடர்கள்

வாயிலாய்க் கள்ளழகர் மீனாளின் தென்மதுரைக்

கோயிலுக்குள் செல்வது நின்றதோ இல்லையோ

ஆயினும் கொண்டேன்நான் ஐயம்.

 


 

ஈசனுக்கு இல்லை ஓய்வு

 

Rali:

நீண்டவோய்வு வேண்டி உடம்பில் விஷப்பாம்பு

தீண்டவைத்துப் பார்த்தாய்நீ ஆகாயம் மேலிருந்து

தோண்டிதோண்டி ஆகநீருன் மேல்விட்டும் பார்த்துவிட்டாய்

மூண்டதீயைக் கையிலேந்தி வைத்திருந்து பார்த்துவிட்டாய்

ஆண்டியாய்ப் பேய்க்காட்டில் வாழ்ந்துகூடப் பார்த்துவிட்டாய்

சீண்டும் விதியையே சீண்டியும் பார்த்துவிட்டாய்

தூண்டவந்த மன்மதன் அம்புபட்டும் பார்த்துவிட்டாய்

மாண்டிடச் செய்யும் விஷம்குடித்தும் பார்த்துவிட்டாய்

வேண்டாத வேலை மறந்திடு வாயுனக்கு

ஆண்டவா என்றுமில்லை ஓய்வு.

 

 

 

BKR:

@Rali:

 

கங்கைகொண்டான் வக்கீல் கணம்ஓய்வு கொள்ளவிடாக்

கங்கணம்தான் கொண்டாயோ நீ?

 

 

நீண்டதோர் ஓய்வெடுக்க நாதன்செய் தந்திரமாய்

நீண்டதொரு பட்டியலை நீவிரித்தாய் –

ஈண்டவனின்

எல்லாச் செயலும் எடுத்துரைத்த நீயின்னும்

சொல்லாத தொன்றுண்டு கேள்.

 

நின்றுநடம் ஆடிடினும் நீள்ஆல்கீழ் தங்கிடினும்

புன்னகைதான் மாறியதோ பொன்முகத்தில்? –

மன்னனவன்

எத்தொழிலின் மத்தியிலும் ஒட்டாது ஓய்வுவக்கும்

முத்திரைதான் அந்த நகை.

 

 

Rali:

@BKR:

ஓய்ந்து இளைப்பாற வேண்டும் பரமனுக்காய்

பாய்ந்து பரிந்துரைத்தாய் நீ.

 


 

கங்கைக்கு வக்கீல்

 

Rali:

ரதிரம்பை வாழுலகில் நான்மகிழ்ந்து வாழ்ந்தேன்

குதித்தேன் பகீரதன் வேண்டவே கங்கை

நதியாய்ப் பரமன் பரிவுடன் தாங்க

கதியிதுபோல் ஆகுமென்று எண்ணவில்லை இங்கே

விதிமுடிந்தோர் மேனி சுமந்து அவர்க்குத்

திதிதருவோர் பாவம் கழிப்போர் குளிக்கும்

நதியானேன் போதாக் குறைக்கு மலைவாழ்

சதிக்கென்மேல் கோபமாம் என்னதான் செய்தேன்

மதியணிவாய் யார்க்கும் எனக்கும் இறைநீ

விதியோ  விளையாட்டோ சொல்.

 

 

 

BKR:

@Rali:

அன்னமாய் மாறிஅயன் காணாச் சிரமீதில்

அன்னையை அந்தசிவன் வைத்திருக்கத் –

தன்னிலே

முங்கிக் குளிப்போர் வினைதீர்த்தும் மாசுபடாக்

கங்கை கலங்குவளோ கூறு.

 

 

Rali :

@BKR

கங்கா தரனுக்கும் வக்கீல் சடையுறை

கங்கைக்கும் வக்கீல் ஒருவரே என்பதை

மங்கை அறிந்தால் மகேசன் நடுங்கவே

பொங்கிடுவாள் என்றறி யாயோ.

 

 

BKR:

@Rali:

கடம்பவன நாயகனை நாடுபவர் யார்க்கும்

குடும்பவக்கீல் நானென் றுணர்.

 


 

ஒட்டுதல்  ஒட்டாமை

 

Pithan:

தரத்தில் உயர்ந்த காஞ்சி நகரிலே

அறவாழி அந்தணர் வருணனை வேண்ட

வரதராசன் அருளிட வாசலில் வந்திட

வரங்களை நாங்கள் வேண்டிக் கேட்டிட

சரங்களை எடுத்து வருணன் வீசிட

கரங்களை உயர்த்தி அருளினாள் அன்னை.

 

மேற்கண்ட கவிதையில் உள்ள சிறப்பு அம்சம்

கவிதை முழுவதும் படிக்கையில் உதடுகள்

ஒட்டாது.

 

 

SKC:

@Pithan:

திட்டந்தான் தீட்டியே தீங்கவியை நீர்தந்தீர்

ஒட்டா உதடுகள் கொண்டு.

 

SKC:

உதடொட்டாச் சொற்கொண் டொருகவிதை

தந்தீர்

அதற்கென் அளவிலா நன்றி.

 

SKC: ஒட்டா உதடுக்கு உளம் கனிய நீர் தந்து

எட்டாப் புகழ் அடைந்தீர்.

 

 

Rali:

உதடும் மனதும்நன் கொட்டும் கவிதை

இதமாய் இருந்தது நன்று.

 

 

Rali :

ஒட்டும் உதடுள்ளம் பெண்டாட்டி என்கையில்

ஒட்டுமே பிள்ளைபெண் என்றுநாம் சொல்கையில்

ஒட்டுமே பேரனென் பேத்தியென்று சொல்கையில்

ஒட்டா துறவு எனில்.

 

 

SKC:

@ Rali :

 

ஒட்டும் மனதில் உன்கவியும் நன்கு

ஒட்டா உறவு கண்டு.

 

 

Pithan:

ஒட்டும் மனைவியும் ஒட்டும் பிள்ளைகளும்

ஒட்டும் சுற்றமும் நம்மை ஓட்டி விட நினைத்தால்

கூட்டி நம்மை காத்திடுவார் குருநாதர் ஒருவரே

நாட்டமுடன் குருவின் பதமலர் தொழுது

கேட்டவரம் அடைந்திடுவோம்.

 

 

Pithan:

பெண்டாட்டி கணவன் என்கையிலே

பிள்ளை பெண் தந்தை என்கையிலே

பேரன் பேத்தி தாத்தா என்கையிலே

உதடு ஒட்டாவிடினும் ஒட்டும் உள்ளம் நிச்சயமாய்.

 


 

பெண்டாட்டி

 

Rali :

@Pithan:

பெண்டாட்டி என்கையில் என்பவர்‌‌ ஈரேழு

அண்டத்தில் யாருமே இல்லை.

 

 

Rali :

பெண்டாட்டி என்கையில் என்றவர் பொய்யுரைப்பார்

வண்டவாளம் பின்னே தெரியும்.

 

 

Rali :

பெண்டாட்டி என்கையில் என்றவள் முன்னுரைப்பர்

கண்டால் கலிதீரும் என்பேன்.

 

 

SKC:

@ Rali :

 

ஆட்டுவித்தே தில்லையில் ஆடினரோ நல்வழி

காட்டும் உமையவள் கொண்டு.

 


 

பெய்யா மழை

 

Rali:

அன்று விடமுண்டு தேவரைக் காத்திடவே

நன்றிகொண்டு தேவரும்நீ சொல்வதெல்லாம் செய்திடுவார்

என்றெல்லாம் கேட்பதைக் கண்மூடி நம்பினோம்

நின்று வறுக்கிறது வெய்யில் பெருமானே

இன்றே மழைபெய்யச் சொல்.

 

 

BKR:

@Rali:

ராலிக்கு ஈசன் பதில்

நின்று வறுத்திடும் வெய்யில் தணிக்கவே

இன்று மழைபெய்ய வேண்டுகிறாய் –

அன்றொருநாள்

நிற்காது பெய்துனது ஊர்நிறைத்த மாரிதனை

நிற்கச்செய் என்றதும்நீ தான்.

 

 

Rali :

@BKR

இன்று மழைபெய்யச் சொன்னால் உடனேநீ

அன்று மழைநிறுத்தச் சொன்னது நீதானே

என்றும் மழைநிறுத்தச் சொன்னால் உடனேநீ

அன்று மழைபெய்யச் சொன்னது நீதானே

என்று படுத்தாதே நீயீசா வேகிறது

இன்றே மழைபெய்யச் சொல்.

 

 

BKR:

@Rali :

ஒருமுறை சொல்லி மறுமுறை மாற்றிப்

பிறிதொன்று சொல்வாய் அறிவேன் –

இருந்தாலும்

வறுக்காதே எனரவிக்கும் நீர்வார்க்க வென்றே

வருணனுக்கும்  நான்சொல்வேன் நம்பு.

 

 

SKC::

@BKR

வறுப்பதும் வார்ப்பதும் இவ்வுலகில் கண்டு

பொறுப்போம் அதுநம் கடன்.

 

Suresh :

மாதம் மும்மாரி பேராசை கொண்டிலேம்

போதும் ஒருமாரி என்றே இறைஞ்சினோம்

ஏதுமறி யாதவள்போல் ஏனிந்த நாடகமோ

சூதறியா சனம்மகிழ பொழிந்திடுக தேன்மாரி

 

Suresh :

நல்லவர் பொருட்டிங்கு அல்லவர்க்கும் பெய்யுமாம்

வல்லவர் கூறிய நல்லறம் அறிந்தோம்.

நல்லதோர் மானிடர் இல்லையோ ஆயினும்

புல்லுண்டு பூவுண்டு நல்லபல நிழல்மரங்கள்

சொல்லொணாத் துயருற்று அல்லாடும் விலங்கினங்கள்

பொல்லாத வெயிலில் நில்லாமல் ஊர்வனவும்

நல்லுயிராம் இன்னபிற பல்லுயிரும் வாழ்ந்திடவும்

சில்லென்று மழைபொழிய சிவனருளை வேண்டுவனே.

 

 

Pithan:

 

விளைநிலங்கள் மாறி வீடுகள் வானளாவின

சாலையோர மரங்கள் விளக்கு தூண்களாயின

காலைமாலை அந்தணர் தீவணங்க மறந்தனர்

விலையின்றி அரசாள வந்தவர் யாருமில்லை

தொலைதூரம் சென்ற மழைதான் வந்திடுமோ .

 

 

SKC:

மாரியும் வந்துதான் மலர்ந்தாள் மலைக் கோட்டையில்

ஊரிலே மாரியே உன்னத தெய்வமே முளைப்

பாரி கொண்டாடிடும் பாங்கினைக் கண்டவள்

ஏமாறி இம்மானிடர் ஏங்குதல் இன்றி மும்

மாரியாய்ப் பெய்துமே மகிழ்வினைத் தருவளே.

 

 

Rali :

மாரிமாரி என்றால் வருமோ மழைமக்கள்

மாறியறம் செய்யா விடில்.

 

 

BKR:

@Rali :

வேண்டுதல் வேண்டாச் சிவன்நம் உடனிருக்க

வேண்டுதலும் வேண்டுமோ சொல்.

 

 

Suresh :

உடனிருக்கும் ஈசனை உள்ளுணர்ந்தார்க்

கென்றும்

கடனில்லை வேண்டு வது.

 


 

பணம்

 

SKC::

வானமெனும் கூரையின் கீழ் வாழும் மானிடரும்

பேணுகின்றார் பூமியிலே பேதைமையாய் நாலு இடம்

ஆனமுதல் பூமியிலே அதிகம் பொருளீட்டி

போனதிசை தெரியாது போவதிவர் அறியார்

நாணமுறச் செய்யுமன்றோ நல்மனிதர் இவர் செய்கை ?

 

 

 

Rali:

@SKC::

 

தேடலும் சேர்த்தலும் செய்வார் அறிகில்லார்

கூட வராது பணம்.

 


 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s